Ναταλία Ρουτσολιά
Η Αφορμή: Το προσωπικό album
Συνέντευξη στην Κατερίνα Μαθιουδάκη
και οι επερχόμενες ζωντανές εμφανίσεις!
Ο Λόγος: Η αισθαντική της φωνή
και ο τρόπος που επιλέγει
να τοποθετεί τον εαυτό της
στα μουσικά δρώμενα!
Φωτογραφίες: Απόστολος Μανουράς
Όμως επειδή η συνέντευξη αυτή φτιάχτηκε από τις αλήθειες που ειπώθηκαν καθ’ όλη τη διάρκειά της, η ουσία της συνέντευξης παραμένει εδώ, αλώβητη στο πέρασμα του χρόνου και έτοιμη να την μοιραστώ μαζί σας. Παρά τις αναβολές και το φορτωμένο μας πρόγραμμα, συνάντησα ένα από τα τελευταία κρύα απογεύματα αυτού του χειμώνα τη Ναταλία Ρουτσολιά, μια νέα τραγουδίστρια και τραγουδοποιό που η πορεία της στη μουσική χαρακτηρίζεται από αμέριστη συνέπεια, σοβαρότητα και αγάπη προς την ίδια της την τέχνη. Και είναι στ’ αλήθεια στοιχεία που θαυμάζω πολύ σε έναν καλλιτέχνη ο οποίος ακόμα κι αν ακούει αλλεπάλληλες «σειρήνες» στο ταξίδι του, επιλέγει να μένει πιστός στην πυξίδα του γιατί η παραφωνία του εύκολου δεν του ταιριάζει! Δεν θα ξεχάσω πως μιλώντας μου για μουσική, δεν σταμάτησε να αναφέρεται με θέρμη για αυτά που επιμένει και τα μάτια της έλαμπαν ακόμη περισσότερο όταν αναφερόταν στη μουσική «πλέκοντας» βελονιά στη βελονιά προσμονές και επιθυμίες από το νήμα των ονείρων της! Είναι όμως παράλληλα και μια πολύ ωραία συνομιλήτρια που ξέρει να αρθρώνει λόγο, που ο ίδιος της ο λόγος έχει περιεχόμενο και ουσία.
Έχω, επίσης, να μοιραστώ άλλη μια μικρή ιστορία που αφορά τη Ναταλία: Πριν μερικά χρόνια, έστειλα ένα video clip της σε μια φίλη από το Λουξεμβούργο για να την ακούσει, η οποία τρελάθηκε με τη φωνή της και από τότε την παρακολουθεί, έστω κι από μακριά, σε όλα της τα βήματα. Ξέρω πως για μια νέα καλλιτέχνιδα ή καλλιτέχνη η φήμη και η επιτυχία είναι ότι πιο σημαντικό για να αποκτήσουν τα όνειρά του σχήμα και μορφή, όμως με σθένος πιστεύω πως η αλήθεια των αυθεντικών ανθρώπων δεν χάνεται. Όσο δύσκολο κι αν είναι να αναδυθεί, την κατάλληλη στιγμή θα βρει μια χαραμάδα ανοιχτή να ξεχυθεί προς το φως.
Με πολλή χαρά λοιπόν σας συστήνω τη Ναταλία Ρουτσολιά!
* Η συνέντευξη πραγματοποιήθηκε στο θαυμάσιο χώρο του café «Έξω στο δάσος», Ηρώων Πολυτεχνείου 82 και Γ. Παπανδρέου στο Δάσος Χαϊδαρίου.
Η συνέντευξη
Με τι προσδοκίες κατέφτασε η νέα χρονιά; Ποιοι είναι οι οιωνοί της;
Ναταλία Ρουτσολιά: Καταρχάς, χαίρομαι πάρα πολύ που σε βλέπω! Η νέα χρονιά με βρήκε σε μια δημιουργική φάση. Ετοιμάζω καινούργια τραγούδια και ένα mini album σιγά-σιγά και έκλεισα μία σεζόν με πολύ ωραίες συνεργασίες. Ξεχωρίζω τη συμμετοχή μου στα «Αισχύλεια», σε μια παράσταση του αγαπημένου μου Χρήστου Δήμα, που μου έκανε την τιμή να με καλέσει και να συμπράξω με πολύ ωραίους καλλιτέχνες, έχοντας τα δικά μου τραγούδια μέσα, εκτός των άλλων και επίσης, είχα και μια πολύ ωραία συνεργασία στο Δημοτικό Θέατρο Πειραιά συμμετέχοντας στην παράσταση «Βαφτιστικός» του Θεόφιλου Σακελλαρίδη, σε σκηνοθεσία Σοφίας Καψούρου και μουσική διεύθυνση Γιώργου Γαλάνη. Τον περασμένο Μάρτιο συμμετείχα στο «Φουλάρι», μια παράσταση στο Θέατρο Ολύμπια σε σκηνοθεσία της Ηρούς Ελένης Μπέζου και κείμενο-σκηνοθεσίατης Δήμητρας Τρυπάνη. Είναι από τα πιο ενδιαφέροντα και απαιτητικά πράγματα που έχω κάνει μουσικά, ενώ από 18 Μαΐου-1 Ιουνίου θα συμμετέχω καθημερινά στο 13Ο Φεστιβάλ Νέων Καλλιτεχνών «Τα 12 Κουπέ» στο Θέατρο Τρένο στο Ρουφ με ένα ακουστικό live πιο μπουάτ αισθητικής. Μέσα σε όλα αυτά, υπάρχει η ιδέα για ένα album με δικά μου τραγούδια αλλά και με τραγούδια που μου έχουν εμπιστευθεί συνεργάτες. Γενικώς υπάρχουν σχέδια, έχω και την τύχη να βρίσκομαι συχνά με πολύ ωραίους ανθρώπους και αυτό είναι και το κέρδος της νέας χρονιάς που διαφαίνεται.
Ακούω τόση ώρα για το album και σκέφτομαι, λόγω της λέξης, θα είναι «χειροπιαστό»; Θα έχουμε την χαρά να το κρατάμε στα χέρια μας;
Ναταλία Ρουτσολιά: Σίγουρα θα είναι digital. Σίγουρα θα βγει στις πλατφόρμες… Όπως και τα υπόλοιπα singles μου. Θέλω πάρα πολύ να είναι φυσικό το προϊόν αλλά έχει να κάνει με τους συνεργάτες που θα βρω σε αυτό το κομμάτι, με εταιρείες και διανομή. Να πούμε σε αυτό το σημείο πως οι περισσότεροι νέοι καλλιτέχνες –αν έχεις ετοιμάσει κάποια ερώτηση πιθανόν για μετά, σε προλαβαίνω!– επωμιζόμαστε όλο το πολυδάπανο μέρος της παραγωγής μόνοι μας και στην καλύτερη των περιπτώσεων, με κάποια συμπαραγωγή. Πάντα σκέφτομαι όλους τους παράγοντες. Μπορεί να μην είναι τώρα, αλλά κάποια στιγμή θέλω να έχω ένα φυσικό προϊόν, για τον ρομαντισμό της διάθεσης. Ίσως, αν εξαιρέσεις το βινύλιο, ελάχιστοι πλέον ακροατές ακούνε και αγοράζουν ένα album.
Δίνεις την παρουσία σου στα μουσικά δρώμενα μέσα από πολλά και διαφορετικά πράγματα. Ποιο είναι το κοινό σημείο που τα συνδέει όλα αυτά, δεδομένου ότι αν δεν σε γνώριζα καλλιτεχνικά και ερχόμουν στον «Βαφτιστικό» ή σε κάποια ζωντανή σου εμφάνιση, θα αναγνώριζα τη Ναταλία και στις δύο περιπτώσεις;
Ναταλία Ρουτσολιά: Ωραία ερώτηση, Κατερίνα! (γέλια) Εσύ, όπως με ξέρεις, είμαι μια πολυσχιδής προσωπικότητα γι’ αυτό και έχω «βουτήξει» σε πολλά πράγματα αλλά η πυρηνική μου ταυτότητα, ας το πούμε έτσι, παραμένει η ίδια. Συστήνομαι ως τραγουδίστρια και τραγουδοποιός, αυτό είναι το πιο συμπαγές κράμα μου. Αλλά έχοντας κάνει κι άλλες σπουδές, και στο musical και στην όπερα, σίγουρα αυτό που θα δεις σε όλα είναι ότι μεταφέρω την ίδια ενέργεια. Με λίγα λόγια, άνθρωποι που με έχουν δει μου έχουν πει πως βλέπουν την ίδια performer και στις δύο περιπτώσεις. Δηλαδή, βλέπουν το άτομο που μπαίνει σε διάφορα πλαίσια αλλά κρατάει πολύ συμπαγή την ταυτότητά του. Άνθρωποι που με έχουν δει στο θέατρο, μου έχουν μιλήσει για την ενέργεια που μεταφέρω η οποία αντικατοπτρίζεται ακριβώς και σε ένα solo από τα live μου, έτσι όπως είμαι ως τραγουδίστρια στη σκηνή. Σε όλα αυτά έχω την ταυτότητά μου. Είμαι πολύ ενάντια στο κομμάτι της ταμπέλας, γιατί αυτό έχει να κάνει με το branding και το πού θα σε βάλουν στο ράφι ή πώς θα σε πουλήσει κάθε εταιρεία.
Έτσι κι αλλιώς, υπάρχουν διαφορετικές μορφές και ανάγκες έκφρασης.
Ναταλία Ρουτσολιά: Ακριβώς. Εμένα η πυρηνική μου ανάγκη είναι να είμαι solo artist. Αλλά είναι κι άλλοι άνθρωποι που έχουν κάνει solo καριέρα και τους και σε θεατρικές συμμετοχές που τις έχουν διεκπεραιώσει με πολύ μεγάλη επιτυχία κατά τη γνώμη μου, όπως η Νατάσσα Μποφίλιου. Όσο οι άνθρωποι και οι καλλιτέχνες απελευθερώνονται και δεν μένουν στις ταμπέλες του marketing και των εταιρειών, όσο ένας καλλιτέχνης δοκιμάζεται σε διαφορετικά πράγματα, πάλι θα μεταφέρει την ταυτότητά του. Προσωπικά, σε οτιδήποτε κάνω πέρα από τις ζωντανές εμφανίσεις, το μεταφέρω στο κοινό με βάση την καλλιτεχνική μου ταυτότητα. Είναι συνειδητές επιλογές.
Νιώθεις ότι έχεις μια ελευθερία να χτίσεις μόνη σου και εξ’ ολοκλήρου το μουσικό σου προφίλ, παρόλο που κουβαλάς την ευθύνη για ότι επιλέγεις; Για παράδειγμα, αν έβγαινες στη δισκογραφία πριν τριάντα χρόνια θα υπήρχε ένα πλάνο από τους ιθύνοντες της δισκογραφικής εταιρείας σου για να χτίσουν εκείνοι αυτό που ονομάζουμε «καλλιτεχνική ταυτότητα». Τώρα όμως, όπως και κάθε νέος καλλιτέχνης σαν εσένα, νιώθω πως κουβαλάει ένα βαρίδι. Μοιάζει με «δίκοπο μαχαίρι» αυτή η συνθήκη; Με άλλα λόγια, υπάρχουν στιγμές που σε κουράζει ή σε απελευθερώνει γιατί μπορείς να λέγεσαι «αφεντικό του εαυτού σου»;
Ναταλία Ρουτσολιά: Είναι δίκοπο μαχαίρι και με κουράζει, δεν θα σου πω ψέματα… Δεν είμαι πάρα πολλά χρόνια στο χώρο αλλά δεν ξεκίνησα χθες, οι πρώτες μου δουλειές δεν είναι φέτος ούτε πέρυσι. Θα ήθελα να υπάρχω στο χώρο την εποχή που ανέφερες γιατί θα ήταν όντως πιο εύκολο. Είναι απόλυτα χαοτικό να τα κάνεις όλα μόνος σου και δεν μπορείς να ξέρεις όλες τις παραμέτρους της δουλειάς! Από την άλλη, όσο και να υπάρχει μια ελευθερία κινήσεων επειδή δεν έχεις να λογοδοτήσεις και πουθενά, σίγουρα αναζητάς –όχι μια γρήγορη επιτυχία- αλλά μια κατεύθυνση. Όταν υπήρχαν εταιρείες που ήξεραν πώς να κατευθύνουν έναν καλλιτέχνη, όλο αυτό ήταν πιο ξεκούραστο. Εσύ πήγαινες και έκανες τη δουλειά σου όπως έπρεπε! Δεν οφείλει ένας καλλιτέχνης να ξέρει marketing, management, branding… Οπότε ναι, είναι κουραστικό! Από την άλλη, σου δίνει μια ελευθερία κινήσεων που όταν πετυχαίνει, επιβραβεύονται οι προσπάθειές σου. Απλά επειδή είναι πολυπαραγοντικό το κομμάτι της μουσικής και κανείς δεν πήγε ποτέ μακριά μόνος του, χρειάζεσαι άξιους συνεργάτες σε όλα τα πεδία. Και τώρα θα ήθελα μια εταιρεία ώστε να είναι οργανωτική και να συμπορευόμαστε. Δεν είμαι άνθρωπος που δίνω λευκή επιταγή για να κάνουν οι άλλοι τις ενέργειές τους, αλλά θα ήθελα πάρα πολύ να υπήρχε ώστε να το δημιουργούσαμε μαζί.
Εξαιτίας όλων αυτών, έχει αλλάξει ο τρόπος που αντιμετωπίζεις τη μουσική; Όταν πρωτοξεκινούσες, την έβλεπες με την ίδια ματιά;
Ναταλία Ρουτσολιά: Έχω σκεφτεί κι εγώ πολλές φορές αυτή την ερώτηση, κάθε μέρα ανελλιπώς. Σκέφτομαι τι μπορώ να κάνω, αν αξίζει, αν αξίζω εγώ – υπάρχουν όλες αυτές οι αμφισβητήσεις. Η απάντηση δίνεται σε ανύποπτες στιγμές και όταν δίνεται είναι πάντα η ίδια. Επειδή αυτό το κάλεσμα το ένιωσα όταν ήμουν πέντε χρονών, η μουσική έχει ακόμη την ίδια χροιά όπως τότε. Ποτέ το αντικείμενο δεν είναι το πρόβλημα… Η μουσική είναι πάντα εκεί για μένα, στο λέω με βαθιά ευγνωμοσύνη γι’ αυτό που έχω κατανοήσει ότι μου συμβαίνει, καθώς θα μπορούσα και να μην το έχω κατανοήσει. Η μουσική καθαυτή είναι ο λόγος για τα πάντα, όλα τα υπόλοιπα είναι που θολώνουν το τοπίο και χαλάνε λίγο τη συνταγή! Η μουσική όμως είναι πάντα η αλήθεια και είναι πάντα εκεί, κάνοντας αυτό που έκανε πάντα για μένα, το οποίο είναι η σύνδεση με τον εαυτό μου και αν θες, και η μεγαλύτερη γλώσσα ελευθερίας που έχω. Είναι βαθιά πυρηνική η αγάπη μου για τη μουσική! Παλεύεις κάθε μέρα, κάποιες μέρες είναι καλύτερα τα πράγματα, κάποιες άλλες όχι. Εγώ καταλαβαίνω πάρα πολύ καλά αυτό που λένε ότι η μουσική είναι δουλειά αλλά οι νόμοι της αγοράς θα έπρεπε να υπόκεινται στους νόμους της τέχνης και όχι το αντίστροφο. Θα έπρεπε να μπορούμε να έχουμε τους μηχανισμούς ώστε όλα τα πεδία να λειτουργούν γύρω από τη μουσική (media, ραδιόφωνα) και αυτά να δίνουν το σωστό τόνο… Να ψάχνουν, να προτείνουν, αυτό λείπει! Τι πάει να πει “αυτό ζητάει το κοινό;” To κοινό εκπαιδεύεται, απλά πράγματα. Για τους ανθρώπους που βλέπουν αγοραστικά το θέμα αυτό, πρέπει να ξέρουν ότι η αλήθεια του καλλιτέχνη είναι το «real deal»! Δεν αγοράζεται αυτό το πράγμα, ούτε φτιάχνεται… Κατασκευάζονται πρότυπα, κατασκευάζονται είδωλα αλλά η αλήθεια του καλλιτέχνη υπερτερεί. Όταν για παράδειγμα, έχεις ακούσει μια ωραία μουσική, σταματάει το τραγούδι και έχει φτιαχτεί μια τέτοια ατμόσφαιρα, που είναι σαν να υπάρχει ένας χώρος μες στο χώρο… Ε, αυτό είναι η αλήθεια μες στη τέχνη και αυτό δεν κατασκευάζεται με χιτάκια.
Μου είπες ότι ένιωσες την επιρροή και το «κάλεσμα» της μουσικής από την ηλικία των πέντε χρόνων. Επαγγελματικά, πότε συνειδητοποίησες ότι η μουσική θα καθόριζε επαγγελματικά τον δρόμο σου;
Ναταλία Ρουτσολιά: Από τότε, απλά δεν ήξερα τον τρόπο! Εγώ μεγάλωσα στα ‘00s που υπήρχαν ακόμη οι εταιρείες αλλά δεν είχα ιδέα από όλα αυτά. Ήμουν 16 χρονών και ήθελα πάντα να σπουδάσω μουσική. Εκείνη την εποχή είχαν ξεκινήσει όλα τα τηλεοπτικά talent shows. Τότε οικογένεια και φίλοι μου έλεγαν “γιατί δεν πας και ‘συ εκεί, αφού τραγουδάς;” και εγώ τους απαντούσα –δεν ξέρω με τι ωριμότητα απαντούσα έτσι στα 16 μου!- πως αυτό θέλω να το σπουδάσω και δεν θέλω να υπάρξει κάποιος που θα γυρίσει να μου πει για χάρη της τηλεθέασης ότι δεν ξέρω να κάνω καλά αυτό που κάνω! Πέρα όμως από μια εύλογη απάντηση στην οποία ο απέναντί μου θα μπορούσε να έχει δίκιο, σε μένα υπάρχει ακόμη η θέληση για γνώση: θα πάω σε σεμινάρια, εργαστήρια, master classes όταν με ενδιαφέρει κάτι, ακόμα και σε αυτά που είναι έξω από τα νερά μου.
Ποια είναι για σένα τα χαρακτηριστικά του καλού ερμηνευτή;
Ναταλία Ρουτσολιά: Κοίτα, εγώ είμαι ένας άνθρωπος που πιστεύει πάρα πολύ στην τεχνική και στην ετοιμότητα του οργάνου. Είμαι αυτό που λέμε «να έχεις κάνει τα μαθήματά σου»! Αυτό το υποστηρίζω γιατί θεωρώ ότι τη στιγμή που καλείσαι να κάνεις μια ερμηνεία, η ετοιμότητα αυτή δεν σε δεσμεύει – αντίθετα, σε απελευθερώνει.
Ακόμη και να αποδώσεις καλύτερα το συναίσθημα;
Ναταλία Ρουτσολιά: Ναι, αλλά σίγουρα χρειάζεται χρόνος και τριβή μεγάλη. Γι΄αυτό χρειάζονται οι σπουδές. Γιατί φτάνεις σε ένα σημείο που η λειτουργία του οργάνου είναι καλή και με τα χρόνια, όλο αυτό σε πηγαίνει από μόνο του. Όταν έχεις ένα έτοιμο «σώμα», κατανοείς και διαφορετικά τη μουσική… Ο ερμηνευτής είναι και μουσικός, διαφορετικός μεν, αλλά μουσικός. Οφείλει να έχει την ευθύνη του μέσου, είναι το μέσο μεταξύ της ορχήστρας και του κοινού. Και επίσης υπάρχει κάτι που λέγεται στίχος… Στο δικό μου μυαλό το τραγούδι είναι κάτι πολύ ιερό. Υπάρχει λόγος που ο ερμηνευτής πρέπει να είναι αυτός που είναι για να συγκινήσει και να έχει ειλικρίνεια – υπάρχουν και τεχνικές να συγκινήσεις χωρίς να είσαι ειλικρινής, αλλά μετά πάμε κάπου αλλού που για μένα δεν έχει σημασία…
Περιγράφεις ωστόσο κάτι που από την πλευρά του ερμηνευτή απαιτεί εντιμότητα, προσεκτικούς σχεδιασμούς, μελέτη… Λειτουργείς λοιπόν με κάποιες αμετάβλητες σταθερές στη ζωή σου, στη δουλειά σου; ‘H πιστεύεις και στις συγκυρίες;
Ναταλία Ρουτσολιά: Μια ευελιξία και μια προσαρμοστικότητα στη ζωή είναι ό,τι καλύτερο. Αλλά όλα για μένα είναι ένας συνδυασμός πραγμάτων. Πάντα τα πράγματα έχουν το σωστό συνδυασμό, ανάλογα τις συνθήκες! Η μουσική είναι μια δύσκολη ερωμένη… Αλλά δεν είναι αχάριστη! Αν τις δώσεις θα σου δώσει! Εγώ που πολλές φορές παθαίνω «σεντόνι» και νιώθω πως δεν έχω τι να γράψω, βουτάω και ακούω σαν να είμαι μαθήτρια της πρώτης μέρας… Αυτό είναι το μαγικό! Και παρόλο που μετά θα σου ανοιχτεί ένας κόσμος που φυσικά θα τον γεννήσει το δικό σου κεφάλι και η δική σου ψυχή, θα πρέπει να γνωριστείτε! Μέσα από ένα υλικό, γνωρίζεις και ‘συ τον εαυτό σου αλλά και το υλικό που θα σου γεννηθεί στην πορεία! Εξάλλου τα περισσότερα πράγματα έχουν γραφτεί, δεν υπάρχει πια παρθενογένεση. Μετά τον Μπετόβεν, τι άλλο να γραφτεί; (γέλια) Όμως την μοναδικότητά σου παρουσιάζεις και «πουλάς»!
Διανύουμε σκοτεινές εποχές. Αυτό σε επηρεάζει άμεσα στον τρόπο που γράφεις;
Ναταλία Ρουτσολιά: Εννοείται. Μπορεί μέχρι στιγμής να μην έχω γράψει κάτι που να φαίνεται πολιτικό ή κοινωνικό τραγούδι, αλλά αυτό έχει να κάνει με τον τρόπο που τα φιλτράρει κάποιος.
Θα σε επηρεάζει στο συναίσθημα ή ψυχολογικά, φαντάζομαι.
Ναταλία Ρουτσολιά: Πάρα πολύ. Γράφω διάφορα πράγματα, ασχέτως αν δεν τα έχω επεξεργαστεί ή αν δεν τα έχω κυκλοφορήσει. Ποτέ δεν ήμουν ανεπηρέαστη από την κοινωνία και δεν νομίζω ότι μπορεί και κανένας στην πραγματικότητα να μείνει ανεπηρέαστος.
Αν δεν επηρεαζόσουν πάντως, δεν θα ήσουν και καλλιτέχνης!
Ναταλία Ρουτσολιά: Εδώ ισχύει το “The art of becoming”! Έτσι μου αρέσει να συστήνομαι και αυτό θέλω να πιστεύω για μένα… Αλλά θέλω να γίνω! Ποτέ δεν είσαι, πάντα πρέπει να γίνεσαι! Αυτό συμβαίνει και με τη μουσική… Ποτέ δεν τραγούδησες κάτι, το οποίο ήταν εκεί και δεν μπορεί να γίνει κάτι άλλο. Είναι λίγο σαν τις ίδιες νότες στη μουσική: όταν έχουμε ίδια νότα, πάντα πρέπει να την ξαναφρεσκάρουμε.
Έχεις κλείσει δικές σου «πληγές» μέσα από το τραγούδι; Η Γιώτα Νέγκα είχε πει πως για το κοινό είστε «γιατροί» της ψυχής…
Ναταλία Ρουτσολιά: Ξεκάθαρα ισχύει. Επειδή είχα διαβάσει κι εγώ αυτή τη δήλωση, συντάσσομαι εκατό τοις εκατό μαζί της. Είναι αυτό που σου είπα στην πρώτη ερώτηση, για μένα η μουσική είναι μια πυρηνική γλώσσα. Το τελευταίο μου τραγούδι με τίτλο «Θα ‘ρθω να σε βρω» λέει σε ένα στίχο “…όσα φοβήθηκα κι όσα ονειρεύτηκα είναι ένα σώμα και παίζουν κρυφτό…”. Αυτό μπορεί να φαίνεται ότι έχει μια απεύθυνση προσωπική αλλά βασικά αναφέρεται στη σχέση μου με τη μουσική: ήταν πάντα το πεδίο της έκθεσης που φοβόμουν, γι’ αυτό και έλεγα στον εαυτό μου πως αν κυριαρχήσω σε αυτόν τον φόβο θα έχω κερδίσει κάτι πολύ «πυρηνικό» για τον εαυτό μου. Λέω πολύ συχνά αυτή τη λέξη, αλλά η σχέση μου με τον εαυτό μου συνδέεται με τον πυρήνα μου. Με έχει κάνει να νιώσω ότι όντως μεταφέρω κάτι στο κοινό και αυτό είναι και μια διαπίστωση από ανθρώπους που μου έχουν κάνει την τιμή να έρθουν και να με δουν σε μια ζωντανή μου εμφάνιση. Ειδικά όταν νιώθω ότι παίρνω μαζί μου τους ακροατές σε μια συγκινητική συνθήκη, δεν έχω καλύτερο… Και από την άλλη, ως ακροάτρια έχω κι εγώ «γιατρευτεί» με αυτό τον τρόπο! Και το «Θα ‘ρθω να σε βρω» κάπως έτσι το έγραψα… Είχα πάει σε ένα live κοντά στο σπίτι μου που δεν είχε καμία σχέση με τη μουσική που κάνω εγώ, ήταν instrumental αλλά με πολύ ωραίους «παίκτες», πραγματικούς καλλιτέχνες! Εντωμεταξύ, εγώ ήμουν πάρα πολύ συγχυσμένη και όταν γύρισα σπίτι, ξεκίνησα να σιγομουρμουρίζω το τραγούδι, κάθισα στο πιάνο και …το έγραψα με μια ανάσα. Είχα ήδη το στίχο κάπως στο μυαλό μου και μάλιστα, ήταν κάποιες μέρες που μιλούσα με διάφορους δημιουργούς και μου έλεγε ο καθένας την άποψη του με καλή πρόθεση …αλλά χωρίς να μου δίνουν λύση! Και στο τέλος είπα στον εαυτό μου… «Αφού για σένα το κάνεις, κάντο όπως γουστάρεις!» Με άλλα λόγια, αυτό μπορεί να φαίνεται ένα ερωτικό τραγούδι… Όμως δεν είναι.
Πολλά «κάτω κείμενα» όπως λέμε και στη θεατρολογία!
Ναταλία Ρουτσολιά: Ναι! Σίγουρα δεν μπορεί να κατανοήσει ένας άνθρωπος που δεν με γνωρίζει ότι ο στίχοι σηματοδοτούν όλη αυτή την πάλη της έκθεσης, της αβεβαιότητας και της απύθμενης αγάπης που έχω για τη μουσική, αλλά και της σιγουριάς ότι είναι απύθμενη τελικά αυτή η αγάπη!
Τι σε γοητεύει στους ανθρώπους;
Ναταλία Ρουτσολιά: Πάντα με γοητεύει αυτό το «άδολο» στοιχείο και η εκ βαθέων ευγένεια. Και αντίστοιχα, μπορεί να με θυμώσει πάρα πολύ η τάση ότι μπορεί κάποιος να σε κοροϊδέψει, να σε προσβάλλει, να νομίζει ότι μπορεί να σε χειριστεί. Μου αρέσει η αγνή ματιά στους ανθρώπους.
Ποια είναι η κινητήριος δύναμή σου, πέρα από τη μουσική;
Ναταλία Ρουτσολιά: Είμαι πολύ ρεαλίστρια αλλά είμαι και αθεράπευτα ρομαντική. Είμαι ακόμη το παιδί που θα χαρεί γιατί έχει ήλιο, γιατί κελαηδούν τα πουλιά, γιατί βλέπει δυο ωραία δέντρα… Είμαι ρομαντικά ρεαλίστρια! Πάλι μιλάω για τους συνδυασμούς στη ζωή… Αλλά ούτε μπορώ να βλέπω μόνο τη δυστοπία καθώς την έχω αφήσει πίσω μου πολλές φορές, όμως θεωρώ και ανοησία την υπερβολική χαρά που απορρέει από το γνωστό «όλα καλά, όλα ανθηρά» όταν τη συναντώ στους γύρω μου. Καμιά φορά μου λένε: “Μα τα βλέπεις όλα πεσιμιστικά”! Kαι τους λέω “Μα γιατί, έχει γίνει κάτι, για να τα δούμε διαφορετικά;” Όταν συμβαίνουν πράγματα που σε μηδενίζουν ως άνθρωπο, με τι όρεξη να σηκωθείς και να ξεκινήσεις τη μέρα; Να πούμε για τα Τέμπη, για όλα όσα συμβαίνουν; Ξεκινάς να κάνεις όνειρα και συνειδητοποιείς πως από τύχη ζεις! Και είναι αλλιώς να το ξέρεις επειδή -χτύπα ξύλο- μπορεί να τύχει μια αρρώστια, όπου εκεί πάμε σε άλλες παθογένειες. Δεν είναι δυνατόν να μην μπορώ να προστατευθώ επειδή θα μπω σε ένα τρένο! O κάθε άνθρωπος από ένα σημείο και μετά –και λόγω επιβίωσης- στρέφεται στον εαυτό του. Αλλά ταυτόχρονα δεν καταλαβαίνουμε ως ανθρωπότητα ότι απομονωνόμαστε και συνηθίζουμε στη μοναξιά. Αρχίζουμε όλο και περισσότερο να γινόμαστε λίγο πιο κλειστοί απ’ όσο μπορούμε να λειτουργήσουμε. Πρέπει να έχουμε το νου μας στο να είμαστε μαζί με τους ανθρώπους… Κοινωνικά και συλλογικά. Αν εγώ στηρίξω εσένα όταν εσύ δεν θα μπορείς και εσύ εμένα όταν εγώ δεν θα μπορώ, χτίζεται ένα δίκτυο το οποίο είναι αδιάσπαστο. Δεν θέλω να μιλήσω για συνωμοσίες, αλλά οι άνθρωποι στους οποίους υπήρχε ανέκαθεν το “διαίρει και βασίλευε” εκεί ποντάρουν, ότι ο άνθρωπος θέλει να ξεχάσει, να μείνει μόνος του και να επιβιώσει κοιτάζοντας μόνο την πάρτη του. Αν αποφύγουμε το τελευταίο, θεωρώ ότι μπορούμε να γίνουμε ανίκητοι. Θεωρώ βαθιά δυνατό τον άνθρωπο κι αν κάτι είναι που μας χαλάει, θεωρώ πως είναι αυτός ο ατομικισμός. Θέμα ηθικής είναι κι αυτό… Θες εσύ να επιβιώσεις και δεν σκέφτεσαι τον άλλον και γι΄αυτό μπορεί και να “πατήσεις επί πτωμάτων”, πράγμα ανήθικο. Η ηθική φτιάχνει και την αισθητική μας… Όλα αυτά δεν είναι φιλοσοφίες, είναι πράγματα καθημερινά, στις ζωές όλων μας…
Σου δίνεται η δυνατότητα να κλείσεις το κινητό σου για ένα Σαββατοκύριακο! Τι κάνεις και πού πας;
Ναταλία Ρουτσολιά: Δεν το κλείνω σχεδόν ποτέ…! (γέλια) Μου αρέσουν τα social αλλά μου αρέσει να κάνω και ένα zone out κάποια στιγμή! Ιδανικά, τη δεδομένη στιγμή θα ήθελα να πάω σε ένα ωραίο χωριό και να κάνω βόλτες στη φύση. Η φύση είναι το καταφύγιό μου. Ακόμα και στη πόλη να βρίσκομαι, όλο σε κάτι άλση και Εθνικούς Κήπους θα με βρεις! Όπως και να βλέπω θάλασσα…
Αν η ζωή μας είναι μια βόλτα, η δική σου τι επιδιώκεις να περιλαμβάνει απαρέγκλιτα;
Ναταλία Ρουτσολιά: Ιδανικά θα ήθελα να κάνω αυτά που ονειρεύομαι στη μουσική, πέρα από το θέμα της καριέρας και της επαγγελματικής επιτυχίας. Θα ήθελα να κάνω αυτά που με ενθουσιάζουν και να έχω τους ανθρώπους που με αγαπούν και τους αγαπώ δίπλα μου, ώστε να χαιρόμαστε όλοι τις χαρές όλων. Θα ήθελα να μπορώ να ταξιδέψω στον κόσμο, αυτό μου λείπει πολύ. Το ιδανικό μου θα ήταν να μπορώ να συνδυάζω τη μουσική με τα ταξίδια… Όσες φορές έχει τύχει να φύγω εξωτερικό γιατί τραγουδάω κάπου, ήταν εξαιρετική εμπειρία. Ανοίγει το μυαλό σου, η ματιά σου… Αν μια λέξη με χαρακτηρίζει, είναι η λέξη ορίζοντας! Θέλω να βλέπω ορίζοντα, θέλω να ξέρω ότι υπάρχει ορίζοντας… Αυτή η βόλτα θα ήθελα να έχει ορίζοντα! Δεν έχουμε έρθει σε αυτό τον κόσμο μόνο για να πληρώνουμε εφορία και λογαριασμούς, οπότε κάποιο νόημα θα έχει το να μπορείς κάθε φορά να διεκδικείς την ελευθερία σου, όπως τη νιώθει ο καθένας …αλλά να μην πιστεύεις ότι “μέχρι εδώ είναι”!
