“Μείζων Δε Τούτων Η Αγάπη”
Γράφει η Κατερίνα Μαθιουδάκη
σε καλλιτεχνική επιμέλεια του Παρασκευά Καρασούλου
Στο φωτορεπορτάζ ο Απόστολος Μανουράς
Λίγα λόγια
Δύο δίωρες συναυλίες στις 3 και 4 Ιανουαρίου που λειτούργησαν ως βάλσαμο στη ψυχή για το ξεκίνημα της νέας χρονιάς, υπενθυμίζοντας την πραγματική έννοια της αγάπης, κόντρα στους ζοφερούς καιρούς που ζούμε και διανύουμε. Την οραματίστηκε ο Παρασκευάς Καρασούλος υπό τη σκέπη της Μικρής Άρκτου που στηρίζει την ομορφιά στη μουσική, τις μελωδίες που βοηθούν την ανάσα του ανθρώπου να γίνει πιο ελπιδοφόρα και πιο δυνατή.
Το The Reason.Gr ήταν εκεί και σας προσφέρει ένα πλούσιο φωτορεπορτάζ από την βραδιά της Παρασκευής, σε μια κατάμεστη εκκλησία που αποδείχτηκε το ιδανικό σκηνικό για αυτά που η αγάπη συμβολίζει και πρεσβεύει. Για την αγάπη που οραματίζεται έναν κόσμο αλλιώς και τον διεκδικεί χωρίς τυμπανοκρουσίες, αλλά με τα διάφανα βήματα της αλήθειας και του φωτός.
Η μουσική παράσταση
Μυσταγωγία. Φωνές σε αρμονία. Ακόμα και ο φωτισμός συνέβαλε στην κατάνυξη, στη διατήρηση της ατμόσφαιρας που έμοιαζε λίγο σαν συνωμοσία, κρατώντας μακριά τον θόρυβο του κεντρικού δρόμου της Φιλελλήνων. Μπροστά στα μικρόφωνα, ο Θοδωρής Νικολάου, η Δήμητρα Σελεμίδου και το φωνητικό σύνολο σπουδαστών της «Σχολής Θεάτρου 10Θ» να μοιράζονται στίχους και μελωδίες. Μαζί περπατούσαν στο μονοπάτι της μουσικής και εμείς τους ακολουθούσαμε, με φωνές σαν φανάρια αναμμένα, οδηγοί για το τώρα και το μετά…
Και τι δεν ακούσαμε… Και πού δεν ταξιδέψαμε! Για την ακρίβεια, πολλά από τα τραγούδια της συναυλίας τους θα μπορούσαν να είναι στη δική μου play list τραγουδιών, σε μια στιγμή που θα ξόρκιζα το κακό της περασμένης χρονιάς για να καλωσορίσω την δροσιά του νέου χρόνου: «Ο άνθρωπος μπορεί» σε σύνθεση και στίχους Σπύρου Παρασκευάκου, η Πραγματικότητα» από τον κύκλο τραγουδιών «Της ομορφιάς το άγριο φιλί» σε, το «Δημοσθένους Λέξις» του Διονύση Σαββόπουλου, το «Κάνε λιγάκι υπομονή» (τι ευχάριστη έκπληξη!) του Βασίλη Τσιτσάνη που υπερλατρεύω όταν τον διασκευάζουν γιατί αποδεικνύεται ότι ειδικά τα τραγούδια του έχουν αναρίθμητες ζωές, την «Αθανασία» του Μάνου Χατζιδάκι και Τη «Νύχτα» του Σταύρου Ξαρχάκου –και τα δύο σε στίχους Νίκου Γκάτσου- , το «Μια θάλασσα Μικρή» του Σαββόπουλου που αγάπησε πολύ κι ο Χατζιδάκις, την «Τιμή της αγάπης» της Ελένης Καραΐνδρου που έχουμε συνδέσει με τη φωνή της Γαλάνη και το «Ερωτικό» του Νότη Μαυρουδή που έχουμε συνδέσει, αντίστοιχα, με τη φωνή του Κραουνάκη.
Ένα από τα αγαπημένα μου τραγούδια στην ελληνική μουσική θα παραμένουν, όσα χρόνια κι αν περάσουν, «Το τραγούδι της ερήμου» του Λάκη Παπαδόπουλου και της Μαριανίνας Κριεζή και από τα πιο πρόσφατα, το «Αν» που είναι σαν να γράφτηκε μόλις χθες από την πένα του Καρασούλου και την ευαισθησία της Γαλάνη στην συνθετική μαεστρία …κι ας έχουν περάσει σχεδόν δεκατρία χρόνια! Εδώ έχουν περάσει τόσα κι άλλα τόσα από το «Και σ’ αγαπώ» που, αν και “στοιχειωμένο” από τη φωνή της Γαλάνη, δεν χορταίνω να το ακούω με τη φωνή του Θοδωρή Νικολάου κάθε μα κάθε φορά. Γιατί τα όμορφα τραγούδια είναι άχρονα, μένουν αναλλοίωτα στο πέρασμα του χρόνου και πάντα «κρύβουν» σαν μικρά όστρακα, ένα διαφορετικό μαργαριτάρι για τη ψυχή του κάθε ακροατή. Το ίδιο δεν συμβαίνει με τη «Μικρή Πατρίδα» και το «Σ’ ακολουθώ» που παραμένουν “all time classic” τραγούδια; Απίστευτο και το ταίριασμα των δύο φωνών στο «Νύχτα μαγικιά» του Μίκη και του Γιάννη Θεοδωράκη, σε ακουμπούσε απαλά σαν χάδι, κι ας έκρυβε μια γλυκιά μελαγχολία να πλανάται στον αέρα. Η Δήμητρα, επίσης, μας έδωσε τη χαρά να ακούσουμε το νέο της τραγούδι «Πρώτη αγάπη» σε πρώτη ζωντανή ακρόαση, σε μουσική Γιάννη Βασιλόπουλου και στίχους Κώστα Τσίρκα. Προς το τέλος, η ερμηνεία του Θοδωρή στο «Φως» του Στέφανου Κορκολή και του Παρασκευά Καρασούλου μας επιβεβαιώνει όχι μόνο την αισθαντικότητα με την οποία αγγίζει κάθε στίχο, αλλά και την ανάγκη να ακούμε κάποια συγκεκριμένα τραγούδια με την δική του φωνή, ως απαραίτητη προσθήκη! (Θα μπορούσα άνετα να παρακαλέσω τον Παρασκευά Καρασούλο για μια ηχογράφηση – διασκευή του συγκεκριμένου τραγουδιού στο μέλλον με τη φωνή του Θοδωρή!)
«Η αγάπη συμβολικά είναι το υπέρτατο» τόνισε ο Θοδωρής Νικολάου με το κλείσιμο της συναυλίας λίγο πριν μοιραστούν με τη Δήμητρα Σελεμίδου το τελευταίο τραγούδι στην ισπανική γλώσσα “ευχαριστώντας τη ζωή” («Gracias A La Vida») σε ρυθμούς ρούμπα! Και η μαγική νύχτα της Παρασκευής έκλεισε με τον σύντομο, γλυκό αποχαιρετισμό του στιχουργού-ποιητή και ιδρυτή της Μικρής Άρκτου επί σκηνής, που δημιούργησε και έκανε πράξη τη συναυλία αυτή… Και παρόλο που ανατροφοδότησαν τις καρδιές μας με δύναμη και ελπίδα, φύγαμε με την πεποίθηση πως τελικά «Η πιο όμορφη θάλασσα είναι αυτή που δεν έχουμε ακόμα ταξιδέψει…»
Εις το επανιδείν… Σε καινούργιες θάλασσες και σε άλλες στεριές γιατί στη μουσική εκεί κρύβεται η γοητεία της, να μπαίνεις στη διαδικασία να εξερευνάς και να ανακαλύπτεις!
Συντελεστές
Μείζων δε τούτων η αγάπη
Ερμήνευσαν
Θοδωρής Νικολάου – Δήμητρα Σελεμίδου
Καλλιτεχνική επιμέλεια
Παρασκευάς Καρασούλος
Συμμετείχε
Το Φωνητικό σύνολο σπουδαστών της Σχολής Θεάτρου 10Θ
Ενορχήστρωση
Χρίστος Θεοδώρου
Έπαιξαν οι μουσικοί
Χρίστος Θεοδώρου, πιάνο, πλήκτρα, κρουστά
Πέτρος Κρεμυζάκης, ηλεκτρικό μπάσο
Δημήτρης Σιάμπος, κιθάρες
Παραγωγή Μικρή Άρκτος
