Αθανασία Καλογιάννη – Γιώργος Μπανταδάκης
Η Αφορμή: «Ο Μικρός Ήρως» !
Συνέντευξη στην Κατερίνα Μαθιουδάκη
Ο Λόγος: Η πολύχρονη φιλία τους!
Φωτογραφίες: Απόστολος Μανουράς
Η Αθανασία Καλογιάννη και ο Γιώργος Μπανταδάκης ίσως να μην χρειάζονται συστάσεις, αλλά οφείλω με τη σειρά μου να καταθέσω πως υπηρετούν το θέατρο και σκηνοθετικά και υποκριτικά –και ανελλιπώς το θέατρο για παιδιά τα τελευταία χρόνια- με συνέπεια, δύναμη, τόλμη και προπάντων περίσσεια αγάπη και αφοσίωση. Η πολύ ωραία αφορμή δόθηκε από την ιδέα του ανεβάσματος του θρυλικού αναγνώσματος του Στέλιου Ανεμοδουρά επί σκηνής, ο βαθύτερος Λόγος όμως αφορά την πολύχρονη φιλία τους και κατ’ επέκταση, συνεργασία τους μέσα από το θεατρικό σπίτι «Kids Theater» που στεγάζει τις θεατρικές ανησυχίες της Αθανασίας για παραστάσεις για παιδιά με πολλές επιτυχίες στην Αθήνα και στην περιφέρεια και πάντα με σεβασμό προς τον λιλιπούτειο θεατή.
Τους συνάντησα αρχές φθινοπώρου κατά την διάρκεια των προβών του «Μικρού Ήρωα» στον ανακαινισμένο «Νέο Ακάδημο» και κουβεντιάσαμε για όσα τους αφορούν και όσα απασχολούν όλους μας, γονείς και παιδιά, θεατές μικρούς και μεγάλους…
Αθανασία και Γιώργο, σας ευχαριστώ από καρδιάς!
Η συνέντευξη
Σε τι φάση σας συναντώ;
Αθανασία Καλογιάννη: Δημιουργική! Είμαστε στο θέατρο Νέος Ακάδημος…
Γιώργος Μπανταδάκης: …για τον «Μικρό Ήρωα», το θρυλικό ανάγνωσμα του Στέλιου Ανεμοδουρά -γιατί έτσι το έλεγε ο ίδιος- που απασχόλησε την Ελλάδα περίπου για 15 χρόνια με 800 τεύχη και στη συνέχεια, με πάρα πολλές επανεκδόσεις. Έγινε ένας αγαπημένος ήρωας ή υπερήρωας για τους Έλληνες… Μπορεί να είναι και ο πρώτος μεγάλος ήρωας της σύγχρονης Ελλάδας. Η Αθανασία, με τη ματιά της, το ταλέντο της και τη μαεστρία της, αποφάσισε να το ανεβάσει στη σκηνή του θεάτρου. Είναι ένα πολύ δύσκολο εγχείρημα…
Αθανασία: …τι να πρωτοεπιλέξεις από τα 800 τεύχη για να φτιάξεις μια ιστορία; Αλλά το σημαντικό είναι ότι έχεις την ευλογία να δουλεύεις με ωραίους συνεργάτες, όπως με τον Γιώργο Μπανταδάκη που συνεργαζόμαστε ξανά γιατί είναι ευλογία να δουλεύεις με φίλους!
Γιώργος: Να πούμε ότι στην παράσταση αυτή, πέρα από πάρα πολύ καλούς και ταλαντούχους ηθοποιούς,τραγουδούσε η Πέννυ Μπαλτατζή που έχει φωνή αηδονιού και αποχώρησε λόγω εγκυμοσύνης και τώραέχουμε κοντά μας την αγαπημένη Ανδριάννα Μπάμπαλη, την μουσική υπογράφει ο Μανόλης Ανδρουλιδάκης…
Αθανασία: …ενώ έχουμε και στην παράσταση το ομώνυμο τραγούδι του Λουκιανού Κηλαηδόνη που είναι σήμα κατατεθέν της συγκεκριμένης παράστασης και έχει συνδεθεί απόλυτα με το κόμικ! Είχαμε τη χαρά να μιλήσουμε με την Άννα Βαγενά που έχει τα δικαιώματα και μας τα έδωσε, με εξίσου μεγάλη χαρά…
Αθανασία, ποια ανάγκη σε οδήγησε στον «Μικρό Ήρωα»;
Αθανασία: Μετά από χρόνια στην εκπαιδευτική κοινότητα στο δημόσιο και ιδιωτικό τομέα ως εκπαιδευτικός θεατρικής αγωγής, αυτά που θίγει το έργο είναι αυτονόητα πως υπάρχουν και μέσα στο σχολικό πλαίσιο. Από τη στιγμή που κάνουμε το βιβλίο μέσα στο σχολείο, ήταν μια πολύ καλή αφορμή για να γίνει παράσταση.
Γιώργος: Μέχρι τώρα, η Αθανασία έχει ασχοληθεί στο θέατρο με μεταφορές βιβλίων της παγκόσμιας και αγγλικής λογοτεχνίας, οπότε λειτούργησε ως το επόμενο βήμα. Όλο αυτό συμβαίνει κάπως σταδιακά, ψάχνεις να βρεις τα βιβλία που έχει αγαπήσει ο κόσμος αλλά, δύσκολα πλέον, τα ανεβάζει κάποιος στο θέατρο. Αφηγήματα, διηγήματα, μυθιστορήματα δύσκολα παραστασιοποιούνται. Το ίδιο συνέβη και στον «Μάγκα» της Πηνελόπης Δέλτα που βρεθήκαμε με την συγκεκριμένη παράσταση σε καλοκαιρινή περιοδεία το καλοκαίρι. Έχει πολλές ιστορίες, οπότε πρέπει να κάνεις την επιλογή των ιστοριών, πρέπει να κρατήσεις την εποχή, να μην την αλλοιώσεις, να περάσεις τα μυνήματα και να συμπτύξεις όλα αυτά που έχεις να πεις σε μια ιστορία επιτυχημένα… Σκέψου πως αυτός που έχει διαβάσει το βιβλίο και έρχεται να σε δει, έχει πλάσει στο μυαλό του κάποιες εικόνες, οπότε απώτερος σκοπός είναι να μην προδώσεις τις εικόνες που η φαντασία του έχει δημιουργήσει!
Αθανασία: Εμείς κρατήσαμε την εποχή του «Μικρού Ήρωα», πάντα ειδομένη με μια πιο σύγχρονη ματιά, με καινούργιες παραστατικές τέχνες για να κρατήσουμε τον μικρό θεατή σε μια εγρήγορση, ακόμα και με video-art που ταιριάζει στη σκηνοθετική γραμμή. Και με κοστούμια και σκηνικά που δημιουργούν μια ωραία ατμόσφαιρα, μεταφέροντας μας όμως στην εποχή της Κατοχής που είναι πολύ σκληρή, με ένα σκληρό έργο…
Γιώργος: Έχει μια σκληρότητα, αλλά το μήνυμα είναι κατεξοχήν αισιόδοξο. Είναι ένας ύμνος στην ελευθερία!
Αθανασία: Αντιπολεμικό κείμενο…
Γιώργος: Το έργο είναι ένας ύμνος στη δικαιοσύνη και στον αγώνα των ανθρώπων να σπάσουν κάθε δεσμό. Σε κάθε κουβέντα δεν μπορείς να παρακάμψεις το παιδί! Το παιδί τα ξέρει και τα βλέπει όλα…
Αθανασία: Δεν μπορείς να κοροϊδέψεις τα παιδιά… Είναι οι πιο σκληροί και οι πιο αυστηροί θεατές. Είναι αυστηροί γιατί όταν τους αρέσει κάτι, το εκφράζουν στο μέγιστο βαθμό αλλά και όταν δεν τους αρέσει κάτι, πάλι το εκφράζουν… Και πολλές φορές, και αυτό στο μέγιστο βαθμό. Οπότε έχεις να αντιμετωπίσεις έναν δύσκολο θεατή. Γι’ αυτό, τον αντιμετωπίζεις με την αλήθεια σου!
Γιώργος: Σκεφτόμαστε πολλές φορές ότι το θέατρο είναι για παιδιά, αλλά εγώ προτιμώ αυτά τα θεάματα να τα ονομάζω “family theater”, γιατί επί της ουσίας έρχονται οικογένειες. Εμείς παίζουμε στη σκηνή και στο μισό θέατρο από κάτω βρίσκονται ενήλικες, οπότε πρέπει και αυτούς να κρατήσεις προσηλωμένους. Ευτυχώς, έχουμε ενήλικο κοινό που αγαπάει πολύ τις παραστάσεις λόγω αυτής της προσέγγισης. Ξέρεις, με ρωτάνε πολλές φορές στις συνεντεύξεις ότι αυτά είναι «άλλου είδους» έργα και τους επισημαίνω πως είναι ένα είδος θεάτρου, το οποίο απλά έχει άλλους κώδικες και εμπεριέχει και αυτό το «κράμα» μεταξύ ενηλίκων και μικρότερων θεατών. Υπάρχει ένας πλουραλισμός στο θέατρο, καθώς ο κόσμος έχει την επιλογή να βλέπει πλήθος παραστάσεων με πάρα πολλές προσλαμβάνουσες. Δεν μπορείς να του κάνεις ένα «νιάου» και να τελειώσει εδώ η ιστορία…!
Αθανασία: …δεν μας αφορά κιόλας…
Γιώργος: Κάθε έργο θα πρέπει κάτι να έχει να πει. Πέρα από τον ψυχαγωγικό χαρακτήρα, σε αυτού του είδους τις παραστάσεις υπάρχει και ο χαρακτήρας της εκπαίδευσης, της επαφής με ένα κλασσικό κείμενο, της επαφής με κάποιες αξίες, με ιδεώδη…
Και όλα αυτά μέσα σε ένα ιστορικό περίβλημα, εξίσου σημαντικό!
Γιώργος: Και η Αθανασία το κρατάει αυτό το στοιχείο, δεν το παρακάμπτει.
Αθανασία: Και το προσαρμόζουμε βέβαια με τέτοιο τρόπο, ώστε να το παρακολουθήσουν και παιδιά μικρότερης ηλικίας γιατί «δένει» με τη μουσική, το γέλιο, το τραγούδι και τα ίδια τα παιδιά το λαμβάνουν μέσα από μια διαφορετική διαδικασία.
Δεν είναι σαν ένα βιβλίο που όταν το διαβάζεις σε άλλη φάση της ζωής σου ή σε διαφορετική ηλικία, ανακαλύπτεις ή λαμβάνεις και διαφορετικά νοήματα;
Αθανασία: Είναι ένα πολύ ωραίο παράδειγμα αυτό, ακριβώς έτσι είναι…
Γιώργο, αν δεν ήταν η Αθανασία ποιος είναι ο κυρίαρχος λόγος που θα έλεγες το «ναι» σε μια τέτοια παράσταση;
Γιώργος: Κοίτα, έχω συνεργαστεί με πολύ συγκεκριμένους ανθρώπους όσο αφορά το θέατρο για παιδιάκαι είναι επιλογή μου. Θέλω όταν έρθει κάποιος να δει την παράσταση που παίζω, να είμαι περήφανος που συμμετέχω και τα πράγματα να γίνονται όπως πρέπει, όχι αυτό που λένε «στο περίπου». Αυτό είναι ένας πολύ σημαντικός λόγος. Επίσης, αν η Αθανασία ήθελε να κάνει κάτι εντελώς διαφορετικό θα το είχαμε συζητήσει, αλλά δεν είναι αυτή η στόχευσή της. Μιλάμε, βέβαια, για έναν άνθρωπο που δεν θέλει να κοροϊδέψει κανέναν. Δηλαδή, είναι ικανή να τους βάλει όλους δωρεάν αν την βάλουμε στο ταμείο, γι’ αυτό και δεν την αφήνουμε να πάει! (γέλια)
Αθανασία: Θίγοντας το οικονομικό κομμάτι, να πούμε πως στο εξωτερικό είναι πιο ακριβή η ζωή…
Ισχύει, ναι… Αλλά δεν είναι και θέμα προτεραιοτήτων κάποιες επιλογές;
Γιώργος: Αν πας αυτή τη στιγμή σε μια αλυσίδα ταχυφαγείων και πάρεις ένα burger και ένα αναψυκτικό, θα σου κοστίσει ποιο ακριβά απ’ ότι ένα εισιτήριο θεάτρου.
Αθανασία: Το καταλαβαίνω ότι μια οικογένεια τετραμελής έχει τη δυσκολία της να έρθει στο θέατρο.
Συμφωνώ. Αλλά με πόση ευκολία παίρνουμε την απόφαση να αγοράσουμε ένα κινητό στα παιδιά; Μια σκέψη καταθέτω…
Γιώργος: Και πιο απλά πράγματα θα σου πω εγώ, με πόση ευκολία για παράδειγμα βγαίνεις έξω για να πιεις ένα ποτό…
Αθανασία: Θα ήθελα να τονίσω ότι οι γονείς πρέπει να πηγαίνουν τα παιδιά στο θέατρο. Αυτή η ψυχαγωγία, που δεν είναι ψυχαγωγία αλλά εκπαίδευση, είναι αυτό με το οποίο πρέπει να εφοδιάσουν οι σημερινοί γονείς τα παιδιά τους.
Διάβαζα πρόσφατα μια συνέντευξη του Αιμίλιου Χειλάκη που έλεγε ότι στην εποχή που ζούμε το μόνο πράγμα που αξίζει να επενδύσουμε σοβαρά είναι η εξάσκηση του μυαλού μέσω του θεάτρου και τω τεχνών γενικότερα.
Αθανασία: Μα μιλάμε για όλες τις τέχνες αναμφισβήτητα. Να πηγαίνουν σε εκθέσεις ζωγραφικής, να έχουν γενικότερα προσλαμβάνουσες όλοι, σε όλα τα επίπεδα.
Γιώργος: Οι προσλαμβάνουσες δεν μπορούν να υφίστανται μόνο μέσω τάμπλετ… Τα σημερινά παιδιά δεν βγαίνουν πολύ έξω. Έχουν ελάχιστο χρόνο και τα ερεθίσματά τους πρέπει να είναι και κάτι άλλο πέρα από την οθόνη του κινητού ή του τάμπλετ. Γιατί πλέον γίνονται όλα μέσω αυτών… Υπάρχουν παιδιά, τα οποία δυσκολεύονται αρκετά στην ορθογραφία γιατί μαθαίνουν να γράφουν σε έναν υπολογιστή ή κινητό που περιέχει autocorrect.
Τους δίνονται όλα έτοιμα. Τι περιθώρια έχουν να διορθώσουν μόνοι τους το λάθος και να το κατανοήσουν;
Γιώργος: Γι΄αυτό και στην περιοδεία του καλοκαιριού, όταν μας δόθηκε η ευκαιρία να επισκεφθούμε μικρότερα μέρη και να βρεθούμε κοντά σε παιδιά που δεν έχουν τη δυνατότητα να βλέπουν συχνά θέατρο ή και καθόλου, είδαμε ότι ανοιγόταν ένας κόσμος μπροστά τους… Σαν να έβλεπαν ξαφνικά σούπερ-ήρωες με τα μάτια τους!
Αθανασία: …Οπότεοι δικοί μας σούπερ-ήρωες είναι ο Σπίθας, η Κατερίνα και ο Γιώργος Θαλάσσης που κάνουν παρέα στα παιδιά αυτόν τον χειμώνα! Ο Γιώργος Μπανταδάκης, βέβαια, κάνει τον κακό της υπόθεσης αυτή τη φορά!
Αθανασία και Γιώργο, ποιο στοιχείο θεωρείτε ότι «χρίζει» έναν ηθοποιό ως αξιόλογο σε όλα τα είδη θεάτρου και σε όλες τις συνθήκες;
Γιώργος: Νομίζω η ευελιξία που μπορεί να έχει κάποιος ηθοποιός για να υπηρετεί όλα τα είδη θεάτρου, με όλες τις συνεργασίες. Επίσης, να είναι σε προσωπικό επίπεδο ματαιόδοξος ή φιλόδοξος …αλλά με την καλή έννοια. Να μην τον καπελώνουν ο εγωισμός του και οι φιλοδοξίες του γιατί αυτό λειτουργεί ως τροχοπέδη…
Αθανασία: …και να λειτουργεί και σε ομάδα! Βλέπουμε ικανότατους ηθοποιούς να λειτουργούν ως μονάδες και αυτό φαίνεται στη σκηνή.
Γιώργος: Το θέατρο εκ των πραγμάτων βασίζεται στην ομαδικότητα. Όσο και να θες να είσαι μόνος σου, δεν μπορείς οπότε το καλύτερο που έχεις να κάνεις είναι να ενταχθείς στο πλαίσιο της ομάδας. Δεν είναι εύκολο, ενδεχομένως να πρέπει να συνεργαστείς με ανθρώπους που στη ζωή σου δεν θα συναναστρεφόσουν. Όμως, γύρω από αυτό το πλαίσιο, προστατεύεις τη δική σου δουλειά αλλά και των συναδέλφων σου.
Αθανασία: Νομίζω ότι ο καλύτερος κωμικός είναι αυτός που ο «πασαδόρος» είναι καλύτερος από τον κωμικό! Για μένα ο «πασαδόρος» είναι μεγάλος κωμικός ηθοποιός…
…άρα και ο πιο καλός συνεργάτης;
Αθανασία: Ακριβώς, γιατί δεν σκέφτεται εγωιστικά στη σκηνή.
Αθανασία, επισήμανες νωρίτερα ότι η μοναξιά του ηθοποιού φαίνεται στη σκηνή. Αυτό όμως έχει άμεσο αντίκτυπο στο κοινό;
Αθανασία: Πολλές φορές το βλέπουμε…
Γιώργος: …ναι, αλλά δεν ξέρω όμως αν το μέσο κοινό μπορεί να το καταλάβει… Και σκοπός είναι να μην το καταλάβει! Γιατί θεωρητικά μπορεί να έχουμε κάποια προβλήματα στα παρασκήνια, αλλά το ζήτημα είναι να μην γίνεται διακριτό επί σκηνής. Δυσκολεύει την όλη διαδικασία, καθώς θες να πας στη δουλειά σου με χαρά και δεν είναι μια δουλειά γραφείου, που θα πας, θα κάτσεις να την τελειώσεις και «τέλος το πανηγύρι»! Έρχεσαι σε άμεση επαφή με τους ανθρώπους και όλα τα συναισθήματα μεγαλώνουν: και οι εντάσεις και οι χαρές και τα γέλια και ο θυμός… Οπότε πρέπει να είσαι ικανός να κρατάς –όσο είναι εφικτό- μια ισορροπία για να λειτουργούν όλα ομαλά.
Γίνεστε ξανά παιδιά μέσω της επαφής σας με αυτά;
Γιώργος: Εγώ ακόμα αγοράζω παιχνίδια από το ίντερνετ και διαβάζω κόμικς! (γέλια)
Αθανασία: Εγώ λειτουργώ συναισθηματικά σαν παιδί! Το παιδί μέχρι να ωριμάσει, έχει πολλές συναισθηματικές διακυμάνσεις, αναλόγως το περιβάλλον που βρίσκεται, τον χώρο που βρίσκεται, τον τρόπο που διαχειρίζεται τις φιλίες του.
Γιώργος: Όταν είσαι με τα παιδιά, δεν μπορείς να μην γίνεσαι παιδί! Πρέπει να είσαι εντελώς αδιάφορος… Είναι και όλα αυτά που σου λένε επί σκηνής ή που γίνονται ένα με τον ήρωα, πωρώνονται και θέλουν να σε σώσουν! Ακόμα και το καρδιοχτύπι τους στο τέλος, που θέλουν να σου μιλήσουν… Υπάρχει μια διαδικασία ταύτισης. Αυτή τη χαρά στα μάτια των παιδιών δεν μπορείς να μην τη δεις! Δεν μπορείς να την αγνοήσεις!
Εκείνη τη στιγμή είσαι ο κόσμος τους όλος, αυτό είναι αλήθεια…
Γιώργος: Σκέψου ότι αυτό που ζει το πάει σπίτι του, το κάνει ζωγραφιά, το συζητάει για πολύ καιρό, το θυμάται! Υπάρχουν παιδιά που έρχονται ξανά και ξανά και μας βλέπουν…
Αθανασία: Μετά από κάθε παράσταση, μιλάμε με τα παιδιά, βγάζουμε φωτογραφίες, δεν κλεινόμαστε σε ένα καμαρίνι. Το «Kids Theater» έχει αυτή τη λογική, το παιδί να συναντάει τον ήρωά του.
Γιώργος: Και πριν, κάνουμε μια εισαγωγική κουβέντα που κι αυτό παίζει πολύ μεγάλο ρόλο και για τους εκπαιδευτικούς και για τα παιδιά, ειδικά όταν έρχονται πρώτη φορά στο θέατρο. Προσπαθούμε να δώσουμε κάποιες συνισταμένες που έχουν να κάνουν με την κοινωνική παιδεία και την παιδεία στους χώρους!
Αθανασία: Και να μάθουν επιτέλους ότι δεν τρώμε στο θέατρο…
Δεν είναι κινηματογράφος! Σε αυτό έχουν μερίδιο ευθύνης και οι γονείς…
Γιώργος: Και με τους εκπαιδευτικούς, τις καθημερινές, όσο μπορούμε το περιορίζουμε.
Ποια είναι η πρώτη ανάμνηση που έχετε σε σχέση με το θέατρο ως παιδιά;
Αθανασία: Εγώ μεγάλωσα στην Καρδίτσα, άρα ήταν λίγο περιορισμένα τα πράγματα. Οπότε στο κομμάτι του θεάτρου, μιλάμε για ερασιτεχνικές ομάδες που πήγαινα όταν ήμουν μαθήτρια. Μία πρώτη ανάμνηση που έχω είναι ένα από τα πρώτα μας έργα, «Τα μάγια της πεταλούδας» του Λόρκα που έπαιζα τη Σύνθια, έναν πολύ ωραίο ρόλο. Και όταν ήρθε το κοστούμι, ήταν ένα πολύ ωραίο, βαρύ, βελούδινο, μπορντό φόρεμα… Ήταν καταπληκτικό! Ήμουν πέμπτη ή έκτη δημοτικού και την θυμάμαι ακόμη αυτή την εικόνα. Είχα μεγάλη χαρά που θα το φορούσα…
Γιώργος: Εγώ μπήκα στη θεατρική ομάδα του σχολείου για να κάνω τα σκηνικά και θυμάμαι τις παραστάσεις που κάναμε στο Κάστρο και γινόταν χαμός… Όμως έχω μια ανάμνηση που δεν είναι αμιγώς θεατρική και είναι σε γιορτή, στο νηπιαγωγείο, ως το πρώτο-πρώτο ερέθισμα. Είχα ένα ποίημα πολύ συγκινητικό, στο τέλος της σχολικής χρονιάς και θυμάμαι πως δεν μπορούσα να το τελειώσω γιατί με είχαν πιάσει τα κλάματα! Και υπάρχει και σχετική φωτογραφία όπου ήμουν πάρα πολύ συγκινημένος, αν και το είπα μέχρι τέλους!
Ποια είναι η μεγαλύτερη πρόκληση σε ένα ρόλο;
Γιώργος: Νομίζω, η αλήθεια του. Να είσαι πιο κοντά σε αυτό που περίπου είναι ο χαρακτήρας. Να βρεις τις πτυχές του, ανάλογα βέβαια με το είδος θεάτρου που υπηρετείς. Υπάρχει ένας καμβάς αλήθειας και ρεαλισμού, αλλά διαφορετικά θα εκφράσεις έναν χαρακτήρα όταν παίζεις μπουλβάρ ή αστικό θέατρο ή δράμα ή κωμωδία. Και βέβαια παίζει ρόλο και η προσωπική αναζήτηση, να ασχοληθείς, να διαβάσεις…
Tο θέατρο έχει τη δύναμη να μεταφέρει συναισθήματα. Η μαγεία του θεάτρου υπερτερεί στο τέλος όλης αυτής της επίπονης δουλειάς ή χάνεται στη πορεία;
Αθανασία: Στο τέλος, έρχεται αυτή η σκόνη η μαγική και ξεχνάς τις δυσκολίες που έχει η διαδικασία να οργανώσεις και να δημιουργήσεις μια παράσταση. Όταν σκηνοθετείς μια παράσταση, δεν κάνεις πραγματικότητα μόνο το όραμά σου. Πρέπει να ενταχθούν όλα τα κομμάτια σε αυτή: να γίνει η μουσική, o χορός και όλα αυτά μαζί πρέπει να συνυπάρξουν.
Όταν όμως μια παράσταση δεν έχει ανταπόκριση από το κοινό;
Αθανασία: Κοίτα, εγώ έχω κάνει στο παρελθόν δύο έργα παράλληλα σε διαφορετικές θεατρικές σκηνές. Το ένα έργο το έκανα με πολλή αγάπη, έτσι όπως το φανταζόμουν και το ήθελα και όντως πέτυχε. Το άλλο έργο, που το αγάπησα εξίσου πολύ, δεν πήγε καλά και αναρωτιόμουν γιατί δεν έρχεται ο κόσμος, αλλά εγώ… το έβλεπα μαγικό! Έλεγα, μάλιστα και σε όλους πως αυτό είναι καλύτερο! Τελικά τι είναι καλύτερο, αυτό που έχει εμπορική επιτυχία ή καλλιτεχνική επιτυχία; To καλό είναι να συνυπάρχουν αλλά πολλές φορές, δεν συμβαίνει. Και είναι στενάχωρο όταν έχεις κάνει μια ωραία καλλιτεχνική δουλειά και πραγματικά να την πιστεύεις, αλλά να μένει στη μειοψηφία.
Θα σε ρωτούσα αργότερα αν αγαπάς τις αποτυχίες σου όσο τις επιτυχίες σου!
Αθανασία: Μα τις αποτυχίες μου αγαπάω! Απλά πιστεύω ότι δεν είχε έρθει η στιγμή τους… Όμως θα έρθει!
Δηλαδή θα ξανανέβαζες μια παράσταση ξανά, μετά από κάποια χρόνια, αν δεν είχε πάει καλά στην πρώτη της ευκαιρία;
Αθανασία: Ναι, δεν το συζητάω.
Μα αυτό δεν σας έχει συμβεί και ως θεατές; Έχω πάει να δω παράσταση πριν πολλά χρόνια την οποία σκέφτομαι ακόμα, αλλά η παράσταση κατέβηκε σε δύο μήνες!
Γιώργος: Παίζονται 400 παραστάσεις το χρόνο και λίγες σου λέω… Πώς να προλάβει το κοινό να επικοινωνήσει, να μάθει, να δει και να μπορέσει οικονομικά να ανταπεξέλθει σε όλες αυτές τις παραστάσεις; Oπότε τι θα κάνει ο κόσμος; Θα ακολουθήσει αυτό που κάνει και στον κινηματογράφο: θα δει πρώτα το blockbuster και μετά όλες τις υπόλοιπες…
Αθανασία: Παρόλα αυτά, υπάρχουν και παραστάσεις που δεν είναι “brand names” αλλά το κοινό τις ψάχνει.
Γιώργος: Επίσης, χρειάζεται χρόνος… Κάτι που πολλές φορές δεν είναι εφικτό.
Στην μεταξύ σας σχέση, ποια στοιχεία «κλέβει» ο ένας από τον άλλον; Δηλαδή, αντίστοιχα ποια πράγματα Αθανασία σε γοητεύουν στον Γιώργο; Και εσένα Γιώργο, ποιο κομμάτι του χαρακτήρα της Αθανασίας σε γοητεύει περισσότερο;
Γιώργος: H πώρωση! Όταν θέλει κάτι πάρα πολύ, πωρώνεται! Είναι κάτι που το έχω κι εγώ αλλά εσύ, Αθανασία, το έχεις πάρα πολύ έντονα! Επίσης, έχει έντονο το αίσθημα της δικαιοσύνης! Και η τελειομανία της, που επιζητά να βρίσκονται όλα στην εντέλεια. Είναι βέβαια πάρα πολύ αγχωτικό για την ίδια αλλά είναι και η ουσία ότι δεν θα κοροϊδέψει κανέναν, ούτε θα φέρει κόσμο στο θέατρο και θα κρύψει ο,τιδήποτε κάτω από το χαλί για να μην το δεις. Και επειδή τα θέατρα γίνονται τελευταία μόνο επιχειρήσεις, το ζητούμενο είναι ό,τι δημιουργείται μέσα σε αυτό, να μην χάνει την καλλιτεχνική του αξία.
Αθανασία: Ο Γιώργος έχει μια ψυχραιμία πολλές φορές που απορείς γιατί υπάρχει! (γέλια) Το έχω «κλέψει» αλλά υπάρχει και κάτι άλλο που με γοητεύει: Θυμώνει κάποιες φορές και όταν θυμώνει και είναι κάτι άδικο, θα το πει στον απέναντί του. Εγώ μπορεί και να μην το έλεγα και θα προσπαθούσα να βρω μια λύση. Οπότε όταν είναι δίκαιο να ειπωθεί κάτι και πρέπει να ειπωθεί, έχω αρχίσει να υιοθετώ και εγώ αυτό τον τρόπο.
Τι μπορεί να μας διδάξει η εποχή που ζούμε;
Αθανασία: Να τολμάμε, να προχωράμε, να μην κοιτάμε πίσω και να αγωνιζόμαστε. Ποιος είναι ο αγώνας του καθενός; Μπορεί να είναι ένας αγώνας εσωτερικής πάλης ή ένας άλλος αγώνας όπου θα βγεις έξω στον δρόμο και θα φωνάξεις και θα διεκδικήσεις, γιατί αυτό μπορεί να σε εκφράζει. Το θέμα όμως είναι να αγωνίζεσαι για αυτό που θες να αλλάξει.
Γιώργος: Στην εποχή που ζούμε αυτό που πρέπει να παλέψουμε είναι η απομόνωση και η δυσκολία που υπάρχει στις διαπροσωπικές σχέσεις και λόγω και των δύσκολων οικονομικών καταστάσεων, αυτό που θα πρέπει να κάνουμε είναι να παλέψουμε για το «μαζί». Οι άνθρωποι, πλέον, πολύ πιο δύσκολα επικοινωνούν, πολύ πιο δύσκολα φλερτάρουν, τα κάνουν όλα μέσω των social media και των εφαρμογών και πολύ πιο δύσκολα, φοβούνται να ακουμπήσουν δίπλα στον άλλον. Γι΄αυτό και βλέπουμε πολύ εύκολα, κάθε είδους σχέσεις, να διαλύονται. Οι σχέσεις θέλουν υπομονή, προσπάθεια και αντοχή. Όταν την τελευταία δεν την έχεις καθόλου πια, δημιουργείται ένα κοινωνικό αντίκτυπο.
Ποιες είναι οι ανάσες σας, εκτός δουλειάς, μέσα στη μέρα; Πώς ισορροπείτε;
Γιώργος: Πάω κολυμβητήριο και αν προλαβαίνω, κάνω και pilates. Το βασικό όμως είναι να συναντώ φίλους έξω, να πιούμε έναν καφέ και να χαλαρώσουμε παρέα, για να έχω την πολυτέλεια και την άνεση να βαρεθώ!
Αθανασία: Εμένα η ισορροπία μου είναι ο καφές! Χωρίς καφέ, δεν ξεκινά η μέρα!
Δικός μου άνθρωπος είσαι εσύ, Αθανασία! (γέλια) Πόσους;
Αθανασία: Εξαρτάται! Τρεις σίγουρα… Είναι μαγικός ο καφές!
Γιώργος: Τεσσάρι θα έλεγα…
Δεν φέρνει και νεύρα;
Γιώργος: Μπα… Αυτά υπάρχουν από μόνα τους! (γέλια)
Ωραία συνέντευξη!!!Μπράβο σας!!!Συνεχίστε έτσι!!!