Η Λένα Παπαληγούρα από το Α ως το Ω

Λίγα λόγια

Αναστάσης, Άκης, Αναστάσης, Αντώνης. Το όνομα του πατέρα της, το όνομα του συζύγου της, τα ονόματα των γιων της! H ίδια έχει δηλώσει σε συνεντεύξεις της για τους άντρες της ζωής της:

«Με τον μπαμπά μου, είναι διαφορετικού τύπου η σχέση. Μου έχει αδυναμία, αλλά θα κάνει και την κριτική του. Είναι και αυστηρός και σωστός οπότε με προβληματίζει η κριτική του.» (Bovary.gr)

«Τον Άκη τον γνώρισα μέσω της Ιωάννας Παππά. Ήρθε να τη δει στην παράσταση “Τρεις Αδερφές” όπου παίζαμε μαζί. Ήταν κάτι δυνατό, τρυφερό, ζωντανό και εύκολο από την αρχή. Σαν να έπρεπε να γίνει. Έτσι το βίωσα εγώ, ελπίζω κι εκείνος. Η πρόταση έγινε κατά τη διάρκεια ενός ταξιδιού μας στο Μιλάνο. Είναι ένας τόπος που τον αγαπώ καθώς έχω δουλέψει στο παρελθόν εκεί με την Οδύσσεια του Robert Wilson. Ήξερε λοιπόν ότι είναι ένα μέρος πολύ σημαντικό για εμένα. Δεν ήταν ότι πήγαμε κάπου τυχαία. Ήταν όλα μελετημένα. Δεν το περίμενα καθόλου. Ξέραμε ότι θέλαμε να είμαστε μαζί, λέγαμε μήπως βάλουμε μπρος για ένα παιδάκι, αλλά έτσι πολύ φλου. Ήμουν από τους ανθρώπους που έλεγα μια ζωή ότι θα κάνω γάμο με 10 άτομα και τελικά καταλήξαμε να κάνουμε ένα τεράστιο πάρτι ενώ ήμουν εφτάμιση μηνών έγκυος. Ποτέ μη λες ποτέ, λοιπόν, στη ζωή.» (PEOPLE)

Όταν έγινε μητέρα για πρώτη φορά, δήλωσε: «Θα ήθελα ο γιος μου (Αναστάσης) να μάθει ότι η ευγένεια, η τρυφερότητα και η ευαισθησία είναι αρετές. Αυτό που με απασχολεί πάρα πολύ, πέρα από τη βία που υπάρχει παντού γύρω μας, είναι η κλιματική αλλαγή. Έφερα ένα παιδί στον κόσμο και σκέφτομαι πώς θα είναι η ζωή. Θα υπάρχει ζωή;» (“Καθημερινή”)

Βαθμός στο απολυτήριο Λυκείου…18,7!

Γούρι: Ένα κολιέ που της αγόρασε η μητέρα της όταν έγινε 18 χρονών.
Δεν έχει αγαπημένο προορισμό γιατί πιστεύει ότι παντού είναι ωραία όταν έχεις καλή παρέα!
Ένα δερμάτινο jacket είναι το πιο αγαπημένο ρούχο στη ντουλάπα της…
Ζει και έξω από το θέατρο και αυτό είναι επιθυμητό και εύλογο γιατί η ζωή είναι η βασική πηγή έμπνευσης ενός ηθοποιού. Αλλιώς όλα θα ήταν στείρα και χωρίς κανένα ενδιαφέρον και ουσία.
Ηθοποιός έλεγε πως ήθελε να γίνει η Λένα από τότε που ήταν μικρή, παρόλο που οι καταβολές της «μαρτυρούν» ένα περιβάλλον αμιγώς πολιτικό.
Θέλω ή πρέπει; Θεωρεί ότι έχει διεκδικήσει τα θέλω της, χωρίς ωστόσο να έχει χρειαστεί να κάνει μεγάλη επανάσταση, καθώς έχει εξομολογηθεί η ίδια σε συνέντευξή της πως έχει γαλουχηθεί σε ένα ιδιαίτερα ανοιχτό περιβάλλον. Εξάλλου δεν της αρέσει να καταπιέζεται από συμβάσεις.
Ιδανικά, αξίες, πίστη. Θεωρεί πως η εποχή μας έχει γεννήσει πολλή βία, αφού είναι μια εποχή που υπολείπεται των παραπάνω χαρακτηριστικών. Μέσα σε αυτήν την εποχή μεγάλωσε μια «λαβωμένη» γενιά, η δική της γενιά που υπερηφανευόταν για τις ασφάλειές της, αλλά όταν συνειδητοποίησε ότι ζούσε μες στις ψευδαισθήσεις, προσγειώθηκε ανώμαλα στην πραγματικότητα, εξ’ ου και αυτή η μετάβαση σε όλες τις παραμέτρους της κοινωνικής και πολιτικής ζωής.
Κατερίνα: H απόλυτη επιτυχία της στα θεατρικά δρώμενα! “Η Κατερίνα μολονότι πάλευε με την αρρώστια της είχε έναν φοβερό τρόπο να δίνει και να δίνεται στην αγάπη. Η Κατερίνα ήξερε να αγαπάει και να αγαπιέται, είναι ένα ταλέντο αυτό κι αυτή η γυναίκα το είχε…” είχε πει η Λένα όταν τη ρώτησαν τι ήταν αυτό που ήθελαν να παρουσιάσουν στον κόσμο μέσω του βιβλίου του δημοφιλούς συγγραφέα.
Λένα Παπαληγούρα, Α1 Δημοτικού, “όταν μεγαλώσω θα γίνω ηθοποιός”. Έχει στο σπίτι της μια ζωγραφιά κρεμασμένη στην κουζίνα με αυτά ακριβώς τα λόγια, ζωγραφιά που είχε κρατήσει από τα σχολικά της χρόνια η μητέρα της…
Μοναχοπαίδι και μοναξιά. Είναι… Και όταν ήταν μικρή, την ένιωθε! Αυτό δεν σημαίνει ότι δεν έχει ωραίες αναμνήσεις από τα παιδικά της χρόνια. Όμως της έλειπε ένα αδερφός ή μία αδερφή. Θεωρεί πως η ισορροπημένη σχέση μεταξύ αδερφών είναι αναντικατάστατη. Αυτός είναι ο λόγος που όταν έγινε μαμά στο πρώτο της παιδί, είχε αποφασίσει πως δεν θα το αφήσει μοναχοπαίδι για πολύ!
Νανούρης: O άνθρωπος που την έφερε αντιμέτωπη με τον κομβικό ρόλο της «Κατερίνας» και με ένα μεγάλο στοίχημα που της ανατέθηκε για να το κερδίσει! Η Λένα έχει δηλώσει σε συνέντευξή της πως μέχρι να συνεργαστούν δεν τον ήξερε και μια μέρα, όταν έφευγε για Παρίσι και βρισκόταν ήδη στο αεροδρόμιο, το κινητό της χτύπησε, βλέποντας ένα άγνωστο νούμερο. “Είμαι ο Γιώργος Νανούρης και θέλω να κάνω ένα αναλόγιο…” . “Δεν υπάρχει περίπτωση” του απάντησε. Εκείνος επέμενε να το διαβάσει και της το έστειλε σε ηλεκτρονική μορφή. Τελικά η Λένα το διάβασε στην πτήση και έκλαιγε με μαύρο δάκρυ. Μόλις έφτασε στο Παρίσι, του τηλεφώνησε και του είπε ότι δέχεται. Το αναλόγιο τελικά κατέληξε να γίνει παράσταση και λόγω της μεγάλης έμπνευσης του Νανούρη, τα πράγματα – σύμφωνα με δηλώσεις της Λένας – καθοδηγήθηκαν με έναν ιδιαίτερο τρόπο και με πολύωρες πρόβες, από τις εννέα το βράδυ ως τις πέντε το πρωί.
Ξέρει πως πρέπει να ακούει και να σέβεται τις επιθυμίες της και να μην αγνοεί τις σκέψεις της, καθώς το μυαλό είναι ένα από τα βασικά εργαλεία και συμμάχους της δουλειάς αυτής.
Οικογενειακή έχει χαρακτηρίσει την κατάσταση που έζησε στο Θέατρο Τέχνης, περνώντας το κατώφλι της σχολής. Και δεν το μετάνιωσε που έμεινε εκεί και δεν ξαναπροσπάθησε να μπει στο Εθνικό Θέατρο. Πέρασε τις εξετάσεις του Θεάτρου Τέχνης και τη δεύτερη φάση των εξετάσεων του Εθνικού, αλλά όχι την τελική. Θεωρεί πως «όλα για κάποιο λόγο γίνονται».
Πηγάδι. Στα πέντε της χρόνια, είχε ένα περίεργο ατύχημα – έπεσε σε πηγάδι! Αυτή η πτώση πιστεύει πως τη σημάδεψε πολύ, ενώ δεν έχει καταλάβει ακόμα αν αυτό που έπαθε την έκανε να μη φοβάται τις πτώσεις ή να τις φοβάται τόσο πολύ που να μην αντέχει να το παραδεχτεί! Από την άλλη πλευρά, η πτώση αυτή μάλλον έμελλε να λειτουργήσει ως μια αστεία και διαβολική σύμπτωση αφού δεκαοκτώ χρόνια μετά, έπαιξε την «Αλίκη στη Χώρα των Θαυμάτων» στο θέατρο!
Ρωξάνη. Το όνομα του αγαπημένου της σκύλου, ο οποίος έχει φύγει από τη ζωή πριν πολλά χρόνια.
Σπινθηροβόλο και διερευνητικό το βλέμμα της, δεν υπήρχε περίπτωση μια ιδιοσυγκρασία σαν εκείνη να μην αρέσκεται στην παρατήρηση… Της αρέσει να παρατηρεί από μικρό παιδί. Μπορεί να πάει για καφέ και να αφαιρεθεί ακούγοντας συζητήσεις της διπλανής παρέας. Μπορεί να δει κάποιον που να της κινήσει το ενδιαφέρον και να αρχίσει να κάνει διάφορα σενάρια για το ενδεχόμενο από πού μπορεί να κρατάει η σκούφια του ή ποιό είναι το επάγγελμά του, πώς είναι οι φίλοι του, τι είδους πρόβλημα τον απασχολεί.
Τo πρώτο πράγμα που κάνει το πρωί είναι να κοιτάζει την ώρα στο κινητό της!
Υπαρξιακή μετατόπιση: Έτσι έθεσε την μεγάλη αλλαγή στη ζωή της τους τελευταίους μήνες, μετά την έλευση του πρώτου της γιου. «Νιώθω ότι είναι χρήσιμη και είναι κάτι που ο καθένας πρέπει να αναζητεί, ανεξάρτητα από το αν έχει παιδί ή όχι. Είναι, επίσης, εξαιρετικά χρήσιμη για όσους κάνουμε αυτή τη δουλειά. Θέλω να είμαι ανοιχτή και ευάλωτη – συνεπώς δεν ξέρω αν θα κρατήσει καιρό, μα το εύχομαι. Σε κάθε περίπτωση με απασχολεί να βιώνω όλες τις φάσεις της ζωής μου, να τις αποδέχομαι, να τις κατανοώ, να τις επεξεργάζομαι και να πηγαίνω μαζί τους. Ό,τι έρχεται, ας είναι για καλό.» (Monopoli.gr)
Φοβία; H μεγαλύτερή της είναι η απώλεια…
Χρειάστηκε να μπει σε…
Ψυχιατρείο για να μελετήσει το ρόλο της «Κατερίνας»! Όταν πρέπει να μιλήσεις για την σχιζοφρένεια επί σκηνής, τα πράγματα δεν είναι καθόλου απλά και ειδικότερα όταν πρόκειται για μια αληθινή ιστορία, αυτή της μητέρας του συγγραφέα. Η Λένα μίλησε με ψυχιάτρους, ήρθε πιο κοντά με αυτό το βασανισμένο πρόσωπο και χαρακτήρισε την όλη διαδικασία ως μια φοβερή εμπειρία που άξιζε να βρεθεί θεατρικά στον δρόμο της. Έχει αναφέρει δε, πως η παράσταση φτιάχτηκε και στηρίχτηκε στα στοιχεία που συγκέντρωσαν από την έρευνα, εκείνη και οι συντελεστές της παράστασης.
Ωχ! Ήταν η πρώτη αντίδραση όταν της προτάθηκε η «Ηλέκτρα» σε σκηνοθεσία Θέμου Μουμουλίδη. Όμως δεν μπορούσε να αρνηθεί, γιατί αισθάνθηκε ότι θα ήταν σαν να αρνιόταν ένα μεγάλο δώρο!