«Η σωστή δουλειά γίνεται όταν πολεμάς με τα όπλα του εχθρού, όχι μόνο με τα δικά σου!»

Θανάσης Παπαγεωργίου

Η συνάντηση

Λίγο πριν εκπνεύσει ο Απρίλιος, μου άνοιξε την πόρτα του θεατρικού του κεραμιδιού για να μοιραστεί μαζί μου τις αγωνίες, τους προβληματισμούς και της ελπίδες μιας ζωής αφιερωμένης στην τέχνη του και στο Θέατρο «Στοά» …που φέτος γίνεται 55 χρονών! Υποστήριξε πως το λαϊκό θέατρο είναι «μια γερή γροθιά» σε κάθε μορφή εξουσίας. Άλλωστε, καμία εξουσία δεν συμφέρει να τα πηγαίνει καλά με τον πολιτισμό, για ευνόητους λόγους. Εξάλλου η ουσία του θεάτρου κρύβεται στην ουσιαστική επαφή με το κοινό – βλέπε την χαρακτηριστική περίπτωση του Ντάριο Φο που γέμισε στάδια με τον «Μυστέρο Μπούφο» και έμεινε στην ιστορία για τον θεατρικό του άθλο. Η δύναμη ανήκει και σε αυτόν και στο κοινό, πόσοι όμως έχουν αντιληφθεί αυτή τη δύναμη και πώς την μετουσιώνουν σε πράξη;

Μιλήσαμε για σκηνοθεσία αλλά και για την ευθραυστότητα στη φύση του ηθοποιού. Για τις δυσκολίες του θεάτρου που είναι αναρίθμητες, όταν προσπαθείς να κρατήσεις ένα θέατρο στις επάλξεις χωρίς να κάνεις εκπτώσεις στα «θέλω» σου, διαπιστώνοντας ότι ο κόσμος συχνά δεν ενδιαφέρεται να δει θέατρο, αν δεν είσαι πρώτα τηλεοπτικός αστέρας. Μου διηγήθηκε περιστατικά από την εμπειρία του στο θέατρο για παιδιά, για την κακή διαπαιδαγώγηση εκπαιδευτικών και γονέων ενάντια στην δική του προσπάθεια να μεριμνήσει για ευσυνείδητους μελλοντικούς θεατές, όπως και για τους ανθρώπους της περιφέρειας που ταξίδευαν από την άλλη άκρη της Ελλάδας για να έρθουν να δουν μια παράσταση της «Στοάς». Ωστόσο, η δίψα τους για τέχνη φανέρωνε μέσα από διάφορες περιπτώσεις και την προβληματική σχέση της κοινωνίας με την θεατρική παιδεία.

Ο ίδιος πιστεύει ακράδαντα πως κάθε θέατρο έχει το κοινό που του αξίζει και το αντίστροφο. Η κατάσταση θα αλλάξει όταν η πολιτεία ενδιαφερθεί από νωρίς να διαμορφώσει συνειδητούς θεατές και όχι περαστικές, επιφανειακές οντότητες που θα γεμίζουν τις αίθουσες στο βωμό του κέρδους. Το θέατρο απαιτεί πίστη και αφοσίωση και αν μπορεί σε έναν ενδεχόμενο απολογισμό να αναγνωρίσει την προσφορά του στον ελληνικό πολιτισμό, αυτή είναι η επιμονή του να συστήσει στο κοινό επί χρόνια Έλληνες συγγραφείς, τη στιγμή που άλλοι θίασοι δεν τολμούσαν να ξεφύγουν από τετριμμένες επιλογές.

Στο τέλος αυτής της συνέντευξης στάθηκε απέναντι στον εαυτό του με απόλυτη ειλικρίνεια. Παραδέχθηκε πως η επιδίωξη του ως νεαρός να αλλάξει την κοινωνία μέσα από την θεατρική τέχνη, ωφέλησε περισσότερο τον ίδιο παρά την αλλαγή της κοινωνίας. Όμως, η μετάθεση αυτής της ευθύνης είναι άδικη όταν η τέχνη υπονομεύεται από κάθε γνωστό ή άγνωστο φορέα, σε κάθε συνθήκη, ακόμα τελικά κι όταν «η σωστή δουλειά πραγματώνεται πολεμώντας με τα όπλα του εχθρού, όχι μόνο με τα δικά σου». Θα ήταν άδικο, επίσης, να μην αναφέρω τη φθινοπωρινή συνέχεια, για δύο μήνες, της αριστουργηματικής παράστασης «Ο πατέρας μου» του Florian Zeller από 2 Οκτωβρίου 2026. Μαζί με έναν θίασο εξαιρετικών ηθοποιών που ακολουθούν τις σκηνοθετικές του οδηγίες, ο Παπαγεωργίου θα υποδυθεί ξανά τον ανοιακό πατέρα, προσεγγίζοντας με μια σπάνια εσωτερικότητα και ευαισθησία τη μάχη του ήρωά του με τη λήθη και τον αντίκτυπό της σε ένα περιβάλλον απροετοίμαστο να αποδεχθεί την πραγματικότητα. Αυτή δεν ήταν μία ακόμα συνέντευξη. Ήταν ένα πολύτιμο δώρο – στο οποίο να τονίσω πως μου επιβλήθηκε η απεύθυνση στον ενικό από τον Θανάση Παπαγεωργίου και προσπάθησα να τηρήσω, αν και με μεγάλη δυσκολία! – που θα κουβαλώ στη φαρέτρα μου για να μου υπενθυμίζει ότι το θέατρο, όταν υπηρετείται με αλήθεια και συνέπεια, δεν είναι απλώς τέχνη. Είναι ο τρόπος σου να στέκεσαι απέναντι στη ζωή χωρίς υπεκφυγές.

Η συνέντευξη

Δες τη συνέντευξη στο κανάλι μου TheReasonByNInaMath στο youtube εδώ: