Nosferatu (2024)
Γράφει ο Ilias Papas
Beaver (2011)
Μια στήλη που αγαπάει εξίσου τα παλιά και αλλά και τα νέα διαμάντια της 7ης τέχνης, με έμφαση σε αυτά που διαθέτουν ειδικό βάρος και είναι καλά κρυμμένα. Αν αγαλλιάζετε στα σκονισμένα υπόγεια των video clubs, αν μιλάτε με ενθουσιασμό για Δόγμα ’95 και όλοι νομίζουν ότι ανήκετε σε αίρεση, αν η ζωή σας είναι πάνω-κάτω οι retro κινηματογράφοι της οδού Πατησίων… Τότε είστε στο σωστό μέρος. Οι υπόλοιποι έχετε προειδοποιηθεί!
NOSFERATU (2024)
O Nosferatu ξεκίνησε την καριέρα του ως ένα εξ’ ανάγκης alter ego του Dracula – οι κληρονόμοι του Bram Stoker δεν έδωσαν ποτέ την άδεια τους για την κινηματογραφική μεταφορά του έργου. Το ομώνυμο αριστούργημα γερμανικού εξπρεσιονισμού του 1922 ακολουθήθηκε από διάφορα remakes και την πολυαναμενόμενη πρόσφατη ανακατασκευή.
Η ιστορία είναι γνωστή σε όλους και δυστυχώς δεν δόθηκε κάποια βαρύτητα σε πτυχές που δεν έχουν εξερευνηθεί κατά το παρελθόν, όπως οι θρύλοι των χωριών της Τρανσυλβανίας του 19ου αιώνα ή η (αριστοκρατική) καταγωγή του Βρικόλακα. Η φωτογραφία είναι εξαιρετική και μας μυεί σε μια σκοτεινή γοτθική πραγματικότητα που γίνεται ολένα και πιο τρομακτική. Η πρώτη ώρα της ταινίας κυλάει ευχάριστα, με την στιβαρή αφήγηση και την «κλασική» ηχητική υπόκρουση των ταινιών του είδους να κερδίζουν τις εντυπώσεις.
Το δεύτερο μέρος της ταινίας είναι όμως απογοητευτικό, καθώς η ταινία αναλώνεται σε σεναριακές ευκολίες και κοινοτοπίες…ενδεικτικά αναφέρουμε την cliché σκηνή εξορκισμού, τις super δυνάμεις του Βρικόλακα που σαν άλλος Joker εξοντώνει την μισή πόλη και το δίχως κανένα σασπένς «ερωτικό» gore φινάλε. Ο ίδιος ο Βρικόλακας είναι υπερβολικά φλύαρος και… μπασοβαρύτονος, ενώ οι υπόλοιποι χαρακτήρες παραμένουν ως έχουν χωρίς να γίνεται κάποια εμβάθυνση στις μεταξύ τους σχέσεις. Αν και η ταινία ακολουθεί πιστά το σενάριο της ομώνυμης ταινίας του 1922, εντούτοις φέρει την ευθύνη τόσο για την ανάδειξη των καλύτερων σημείων της αυθεντικής ταινίας όσο και για την διατήρηση των εξπρεσιονιστικών στοιχείων αυτής.
Εν κατακλείδι, η ταινία παραμένει στην σκιά των Bram Stoker’s Dracula (1992) και Mary Shelley’s Frankenstein (1994) και το μόνο που έχει να δώσει είναι δύο ώρες ακριβού θεάματος. Προτιμήστε τον original Nosferatu (1922) ή ακόμα καλύτερα δείτε το θρυλικό Dracula Prince of Darkness (1966) σε μεταμεσονύχτια προβολή και απολαύστε άφοβα αυθεντική ατμόσφαιρα γοτθικού τρόμου.
Ελπίζουμε οι θεατές να φροντίσουν ούτως ώστε να μην ξαναβγεί ο Βρικόλακας από τον τάφο του μέσω κάποιου sequel…
4/10
BEAVER (2011)
Το Beaver είναι μια ταινία του 2011, με πρωταγωνιστή τον Mel Gibson και συμπρωταγωνίστρια την Jodie Foster, η οποία ανέλαβε και χρέη σκηνοθεσίας. Παρά τα “βαριά” ονόματα, η ταινία απέτυχε εμπορικά ενώ οι κριτικές που δέχτηκε δεν ήσαν οι καλύτερες.
Στο Βeaver, λοιπόν, ένας μεσοαστός οικογενειάρχης υποφέρει από βαριάς μορφής κατάθλιψη και βρίσκει ξανά την φωνή του μέσα από μια μαριονέτα που έχει την μορφή του κάστορα. Με την μαριονέτα ανά χείρας μπορεί και εκφράζεται ελεύθερα, έχει την απαιτούμενη αυτοπεποίθηση και όταν χρειάζεται βάζει τους άλλους στην θέση τους. Η μαριονέτα είναι μια ασπίδα προστασίας απέναντι σε μια οικογένεια που τον απορρίπτει και τον διώχνει, απέναντι σε μια κοινωνία που τον περιθωριοποιεί, απέναντι σε ένα ακραία απαιτητικό και ανταγωνιστικό περιβάλλον. Ο κάστορας είναι μια ύστατη κραυγή εγωισμού, μια θέληση για πόλεμο, ο τελευταίος φίλος πριν το σκοτάδι. Ένα ψέμα αλήθειας και πόνου ενάντια στην πραγματικότητα που κρύβεται πίσω από την βιτρίνα του American dream.
Και μπορεί ο κάστορας να κερδίζει κάποιες μικρές μάχες, κυρίως στον επαγγελματικό στίβο, αλλά καμία οικογένεια δεν πρόκειται να αποδεχτεί ένα μέλος το οποίο δεν μπορεί να ανταπεξέλθει στις κοινωνικές συμβάσεις. Ο κάστορας απέτυχε και η κακιά συνήθεια πρέπει να κοπεί μαχαίρι. Κυριολεκτικά.
Όλη η ταινία είναι μια σπουδή πάνω στο «υπερεγώ» και στις διεξόδους που βρίσκει το μυαλό για να ανταπεξέλθει στην ζούγκλα των άλλων.
Οι ερμηνείες των πρωταγωνιστών είναι αναμενόμενα εξαιρετικές, όπως εξαίσια είναι και η σκηνοθεσία της Foster.Τίποτα όμως από αυτά δεν μπορεί να υπερκεράσει το βασικό μειονέκτημα της ταινίας – την έλλειψη ενός στιβαρού σεναρίου… Με αποτέλεσμα το «κυρίως θέμα» του κάστορα να μονοπωλεί το ενδιαφέρον και όλα τα υπόλοιπα στοιχεία να λειτουργούν σαν άνευρη υπόκρουση.
Παρ’ όλα αυτά, η ταινία είναι αρκούντως μελαγχολική και αξιόλογη, έστω κι αν δεν θα την δείτε δεύτερη φορά…
8/10
